مدتي است شب‌هاي سرد

اشك، مژه‌هاي چشمم را آب تر مي‌دهد

تا جاري باشم از انتظار

در غروب سرخ چشمانم نفسهايت را زمزمه مي‌كنم

و آنگاه است كه نفسهايم را عميقتر مي‌كنم و اشك حسرت مي‌ريزم

قسم به ياد تو حس غرور خواهم كرد

سوار جاده انديشه‌ام، نمي‌دانم

ز كوچه‌هاي خيالت عبور خواهم كرد؟

نسيم نفسهايت كوچه‌هاي انتظارم را خنكي و طراوت مي‌بخشد

گرمي نفسهايت قلب سردم را گرمي مي‌بخشد.